Er is een man en een vrouw. Ze houden van elkaar.
Er is de zee.
Eén van hen beslist te vertrekken alleen, met een zeilboot, op reis naar het onbekende.
De ander blijft aan land. Ze nemen onhandig afscheid.
De trossen worden losgegooid. Het bootje verdwijnt langzaam in de verte.
Vanaf dat moment leven ze in twee verschillende realiteiten,
verbonden en gescheiden door hetzelfde element: de oceaan.
Er is het leven op het water: de uitgestrektheid, de eenzaamheid, de mentale en fysieke inspanning, het geweld van weer en golven.
Er is het leven op het land: met de stille vraag waarom de ander vertrok -
"naar het midden van niets"en wat iemand daar, voorbij de horizon, gaat zoeken.
Geleidelijk verliezen ze de verbinding met elkaar.
Geen van beiden weet hoe het met de ander gaat.
Dan steekt er een storm op.
Er is geen ontkomen aan.
De oceaan dringt zich op.
De oceaan neemt het over.
De Bretoense auteur Marie Dilasser schreef een indringende theatertekst over een koppel waarvan één partner besluit te vertrekken, de zee op. Terwijl die de oceaan trotseert, blijft de ander achter met onbeantwoorde vragen.
Doorheen de voorstelling ontwikkelt zich een gesprek over vertrekken en het verlangen te verdwijnen, over wat iemand denktte zullen vinden, alleen, in die wildernis.Er is het romantische beeld van het op avontuur gaan, de eenzame held die de samenleving achterlaat en een ontmoeting aangaat met de sublieme natuur maar er is ook de confrontatie met de menselijke fragiliteit, met onvoorspelbaarheid, met wat er onder het oppervlak leeft, het verborgene het woeste, ...
Tekst: Mardi Dilasser, Sara De Bosschere en Michael Vergauwen
Van en met: Sara De Bosschere en Michael Vergauwen
Muziek: Eric Sleichim
Scenografie: Stef Stessel
Kostuum: Lieve Pynoo
Techniek: Wim Bernaers
Dramaturgie: Clara Pons en Kristof van Baarle
met dank aan: Els Heene
Productie: de Roovers spelen vzw
Coproductie: BL!NDMAN en Per Podium
met de steun van Tax Shelter van de Federale Overheid via Cronos Invest